You give some, you get some

2019-08-26T10:40:02+02:006 juni 2012 |

Laatst vertelde een specialist dat haar spreekuren altijd zo uitlopen. Voor haar een energievreter en van haar patiënten vraagt het wachtkamerzitvlees. Ze maakte gedurende een polimiddag cameraopnames met als belangrijkste vraag: hoe kan ik eerder het consult afronden en toch een fijn contact met mijn patiënten houden?

“Bekijk uw contact met de patiënt eens als ruilhandel”

Ik zag een prettig communicerende dokter die het principe van de ‘ruilhandel’ goed heeft begrepen. Zij begon het consult open en liet de patiënt de tijd om te vertellen. Hierdoor investeert ze in het contact en kan ze toch de leiding in handen houden. Maar, doordat ze veel op haar beeldscherm kijkt raakt ze de draad van het gesprek kwijt.

Na een minuut of tien werd ze fysiek onrustig, legt haar stethoscoop af en zet haar voeten buiten het bureau. De tijd begint te dringen, terwijl ze nog vragen heeft en de uitslagen nog moet doornemen. Kan ze sneller werken en eerder afronden? Ja, we zien twee momenten waarop ze dit goed had kunnen doen als ze wat meer structuur in haar consult brengt. Ik adviseerde haar met een checklist te werken. Patiënten ervaren een duidelijke structuur als een prettig houvast en de arts ziet niets over het hoofd. De tijd die dan overblijft kan ze besteden aan het belangrijke informele contact.

Communiceren? U staat er vast niet meer altijd bewust bij stil. U hebt zo uw eigen stijl ontwikkeld met de bijbehorende sterke kanten en valkuilen. Deze stijl weer eens onder de loep nemen met een ervaren coach kan u tijd, energie en meer voldoening opleveren.

Mijn tip: bekijk uw contact met de patiënt eens als ‘ruilhandel’; u biedt aandacht, een empatische opmerking, een praatje. Uw patiënt voelt zich meer op zijn gemak en biedt daarvoor in ruil dat hij beter kan luisteren en gemotiveerder is voor een behandeling. You give some, you get some!

Een ander voorbeeld van het nut van ruilhandel zag ik bij een specialist die veel gesprekken heeft met oncologische patiënten. Hij is goed in zijn vak en wil zijn kennis graag gedegen overdragen. Ook heeft hij humor en is hij betrokken bij zijn patiënten. Toch komt hij tijdens de opnames wat afstandelijk over en gaat hij vooral in op de technische kant van de behandeling. Patiënten zeggen zich weinig gesteund te voelen.
We zien in elk gesprek momenten waarop hij de patiënt een hart onder de riem kan steken of even kan ingaan op een persoonlijke opmerking of grapje. Dit kost geen tijd. Integendeel; hierdoor valt er direct een ander licht in de kamer. In ruil voor een dergelijke blijk van empathie is de patiënt eerder bereid te luisteren èn zo nodig weer een zwaar behandeltraject in te gaan. Een ruil met twee tevreden partijen!