Hoezo een coach?

2015-03-02T11:08:13+00:002 maart 2015 |

Als psycholoog en coach werk ik met allerlei soorten professionals. Professionals die zichzelf als instrument inzetten in hun werk en dat eigen instrument effectiever willen gebruiken. Mooie voorbeelden hiervan zijn politiemensen, en (para)medici. Professionals die de neiging hebben de zorg voor anderen boven de zorg voor zichzelf te stellen. Zorgprofessionals met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en een hoge norm over hun eigen functioneren.

Goed voor jezelf zorgen lijkt op gespannen voet te staan met goed voor anderen zorgen.

Wat mij als coach boeit is als de professional in het werk geconfronteerd wordt met iets dat hem of haar persoonlijk diep raakt. Dat kan iets zijn dat in het persoonlijke leven van de professional eerder sporen na heeft gelaten. Maar ook een nieuwe geraaktheid waarvan de professional zelf niet snapt waar de geraaktheid vandaan komt. Gevoelens van verlies, eenzaamheid, onzekerheid en verdriet die in het hier en nu in het werk weer direct aangeraakt wordt.

Lastige momenten, wat kan je daarmee in je werk? Wat heeft degene aan wie je de zorg geeft nou aan jouw gevoelens? Bovendien ben dan kwetsbaar in je rol als professional en kan je je werk dan nog wel aan? Hulp vragen kan eigenlijk niet; want jij bent die zorgprofessional die het toch voor zichzelf wel zou moeten weten. En als je dan hulp vraagt moet je het gaan hebben over jezelf en wat jou als mens bezig houdt, terwijl jij liever zelf de controle hebt!

Voor veel professionals staat er dus een verbod op geraakt worden. Goed voor jezelf zorgen lijkt op gespannen voet te staan met goed voor anderen zorgen. Dus bouwen ze een muurtje om zich heen waardoor ze minder kwetsbaar lijken. Maar soms wordt die muur zo dik dat ze zichzelf verliezen en daardoor en minder effectieve zorgprofessional zijn.

In een zorginstelling coachte ik onlangs een team van acht artsen. Keiharde werkers, zeer betrokken en bereid om tot ver over hun eigen grens het “goede” te doen. Niet zo goed in nee zeggen, niet tegen patiënten, en ook niet tegen collega’s. Een aantal van hen was moe, tegen overspannenheid aan en toch gingen ze gestaag door met hun werk. Ze kenden elkaar nauwelijks vanwege de steeds wisselende diensten op verschillende locaties. Ze hadden geen tijd voor team coaching en al helemaal niet voor individuele coaching. Gelukkig dacht de organisatie daar anders over. Ze regelde een achterwacht waardoor er ruimte kwam voor gezamenlijke bijeenkomsten. Daarnaast was er gelegenheid voor individuele coaching. In die gesprekken kon de arts weer contact maken met zichzelf. Wie ben ik eigenlijk, wat wil ik en waar is mijn passie voor dit werk gebleven? Wat zijn mijn eigen behoeftes?

Door hier aandacht aan te geven, werden eigen emoties beter (h)erkend en daarmee ook gemakkelijker bespreekbaar. In de gezamenlijke bijeenkomsten kon veiligheid en vertrouwen opgebouwd worden met elkaar, zodat ook persoonlijke zaken een plek konden krijgen. Er bleek een grote bereidheid en behoefte te zijn om zich te verbinden aan elkaar en aan de organisatie.

Het vak van zorgprofessional is een zwaar beroep; het vraagt veel van de mens achter de professional. Zij verdienen het om zich gesteund te voelen in zichzelf en in hun werk.

Coaching kan hier veel in betekenen. De coach faciliteert de professional om zich weer met zichzelf te verbinden, en vanuit die verbinding kan er verbinding ontstaan met anderen.

Ingrid Groot is psycholoog met werkervaring in diverse werkvelden. Sinds 12 jaar is zij zelfstandig werkzaam als coach, begeleider en trainer en daarnaast biedt zij ook teambuilding en intervisie voor professionals in diverse organisaties.

Website: www.vizieroplevenenwerk.nl