De komende weken blikken we terug op de A2Award 2020; onze schrijfwedstrijd voor aios. De A2Award is bedacht door De Jonge Specialist en de Academie voor medisch specialisten en is bedoeld om een a(n)ios in het zonnetje te zetten. Het thema in 2020 is voorop in vernieuwing, gerelateerd aan het MMV Congres op 9 december. We hebben ontzettend veel mooie verhalen ontvangen, die het verdienen in de spotlight te staan. De verhalen komen uit de nulde lijn, tot de derde lijn, en de diversiteit is mooi om te lezen.

In deze terugblik ….

Samen voorop in vernieuwing door Domenique Zaunbrecher, AIOS Spoedeisende Geneeskunde – afgelopen jaar werkzaam op de SEH en IC

Samen voorop in vernieuwing …

… is een understatement terugkijkend op de afgelopen maanden.

De kinderarts met tientallen jaren ervaring presenteert zich als arts-assistent op de Spoedeisende Hulp. Enige spanning is op zijn plek, geeft hij grinnikend toe, aangezien hij nu wordt geconfronteerd met een populatie ‘grote kinderen’, die ongevoelig blijkt voor stickers. Ook de orthopeed treedt buiten haar comfort zone. Gezien haar affiniteit met ethische vraagstukken wordt zij gebombardeerd tot ‘buddy’ op de Spoedeisende Hulp. Samen zoeken naar de mogelijkheid om een corona-patiënt met zorg naar huis te krijgen om te voorzien in zijn laatste wens. Het alternatief is sterven zonder dierbaren op een corona- afdeling met een zorgzame, maar onherkenbare, verpleegkundige naast je bed. Een verpleegkundige die normaal gesproken op de polikliniek werkzaam is en zelden wordt geconfronteerd met stervende patiënten. Daarom is de psycholoog een vast lid van het team geworden en na iedere dienst is er een moment van reflectie. Wekelijks organiseren wij ook zo’n moment met alle SEH-artsen (in opleiding) via Zoom. Reflecterend op de afgelopen periode kan ik maar één conclusie trekken. De vernieuwing binnen onze werkwijze is indrukwekkend en het ziekenhuis werkt al een goed geoliede machine.

Maar voor mij is het ook een periode van twijfel. “Gaat het wel met je?”. Regelmatig overkomt het me dat ik niet goed weet wat ik moet antwoorden op deze vraag. Ik heb het namelijk zwaar volgens mijn vrienden, de media versterkt deze gedachte met koppen als “De zorg wordt overspoeld” en “Einde coronacrisis niet in zicht”. Maar zo ervaar ik het niet als ik op de vloer sta. Hoe kan dat, vraag ik me af.

Het is een periode die gepaard gaat met veel onzekerheid, ernstig zieke én jonge patiënten. Dat is natuurlijk zwaar. De gesprekken die ik met patiënten voer gaan nu net zoveel over het hier en nu als over het mogelijke (levens)einde. Nog nooit heb ik mensen zo snel achteruit zien gaan, met ongeloof in hun ogen als ik ze vertel dat we ze in slaap moeten maken. Omdat ze te snel achteruitgaan en daarom te uitgeput zullen raken om zelf te blijven ademen. Dat is niet niks, dus is het mijn plicht om voor deze gesprekken de tijd te nemen. En dit zijn zware gesprekken, zonder twijfel.

Maar het is dragelijk. En dat komt door steun. Ik heb me namelijk nog nooit zó gesteund gevoeld door alle collega’s. Nog nooit werd ik in ieder opzicht zó gefaciliteerd om mijn werk goed te kunnen doen. Want als SEH-arts (in opleiding) heb je bewust gekozen voor een onvoorspelbaar beroep met het ontbreken van planbare zorg. Een onregelmatig dienstverband, waarbij je ieder moment geconfronteerd kunt worden met acute levensbedreigende situaties. Wij worden, meer dan andere specialismen, voorbereid op zulke crisissituaties. Tegelijkertijd zijn wij ook sterk afhankelijk van onze samenwerking met andere specialismen. En die samenwerking blijkt nu anders: waar tot voor kort interne politiek onvermijdelijk leek, binnen vernieuwende voorstellen, is er nu openheid. Waar ieder specialisme zijn eigen koers voer, staat nu iedereen voor elkaar klaar. De samenhorigheid blijkt de olie van onze machine. Taken worden verdeeld, iedereen houdt zich aan de afspraken en wederzijds vertrouwen is het uitgangspunt.

Maar dan breken de zomermaanden aan en ontstaan er opnieuw veranderingen. De rust keert terug, de reguliere zorg kan worden hervat en geleidelijk aan keert ieder specialisme weer terug naar zijn eigen vertrouwde eilandje. De crisis is echter nog niet bestreden en de tweede golf is een pijnlijke bevestiging van dit gegeven.

Er rest mij dan ook maar één vraag: zullen we ons samen blijven inzetten voor een goed geoliede machine? Kijkend naar alle vernieuwingen in de afgelopen maanden, denk ik dat onze samenhorigheid de mooiste en meest noodzakelijke verandering was. Ongeacht de uitdagingen die (blijven) komen, we hebben elkaar (nodig).

Lees alle verhalen van de A2Award 2020 >>